Schlagwort-Archive: Plattdüütsch

Dat ierste Geboot un de Sook mit’de Götzenanbeedung

Loefer Gott.
Ick weet, wi het uns oewig nich unnerhoolen hat, aver ick hew dor grod en Anleegen.
Ick hoop, dat di dat nich to larg bedröppelt, as heel Düütschland nu gegen dien ierstes Geboot vorstööt. Götzenanbeedung is de Tooge ünvermiedbor. Un ick hoop, ju nümmst dat de Mario nich övel, dat he bi uns im Land grod mihr Fans hat, as ju. Ick meen, dat is en jung Bagalud, lutt em den Spooß.
Mien Dank för dien tohörn, diene Jane Blond.

Drei Dinge.
Ich habe den Titel keinem mehr gegönnt, als dem Klose und dem Löw. Strike!
Ich hätte dem Özil so sehr ein Tor gegönnt, denn der ist besser, als böse Zungen behaupten. Schade.
Und Nummer drei: Wenn nur der Mister das gestern noch hätte erleben können. Aber wenn es ein danach gibt, weiß ich, wer gerade breitgrinsend auf seiner Wolke sitzt.

Und damit Ende mit dem Fußballgesabbel.

Apropos schamen

Ne, ick hew mi nich wohrhaftig schamt hat. Aver no dem veerten Tor, hew ick bi jeedem wiederen Tor een Flunsch trocken, man het mien künn, ick bin Brosilioner. Ne, wat ist dat för ne Demontage wes wen. Se het mi leed don, de Annern.
Wat aver wohrhaftig drunsig wes wen is, is der Béla Réthy. Ick kunn em nich lieden. Ick kunn em nich schnacken hörn.
Wat ick daarto Sünn finn, is, dat de den lüdden Lahm biem Süng allewei siestbi den grooden Neuer stelln. Mut uck nie sien. Is uck demütigend. Wieder froog ick mi, as Oli Kahn keene Frünn hat. So´n beropen Kerl un keene Frünn. As doch, sünn dat Falsche, sünst het em irgeneen jüst vertellt hem mütt, dat Mannslüd mit gefarvte Hoor kacke utsein. Apropos Oli Kahn. Is de tofällig de klammliesen Broder vün Heino? Ick meen, sett em mol ne Sünnbrill up.

Fördach hew ick dat Speel nich ankeeken hat. Ick bün inschloppen.
Oorgentinien … hew ick hüüt fröh lesn hat. De Kaptein sächt, dat dat beeter is.
Mi is dat eens. Uter, de Réthy schiet wedder Kloog.

„Ahn Holland, föhrt wi to WM“

So het de Lüd för Johrn sung hat. Ick och, aver bloot, wiel dat een leeger Uhrrupen wes wen is.
Ick swör!
„Wi,“, so verkünn mi de Kaptein nu nülich, „wi sünn för Costa Rica.“
„Sünn wi?“
„Sünn wi!“
„Okay“, hew ick sächt hat. Un irst, as dat Speel vorbi wes wen is, hew ick em vertellt, dat ich em dat vördeem nich sächt hat, dat ick de annern beeter finn, wiel – ün dor het he Wohr – rien taktisch beeter wes wen wär. Annersrüm.
Ick bin allewei för de ehr-Huus-mit-sück-rümfohrer. Bloot denn nich, as de giegen unse Bagaluten speelt.
Wat afftotöben is.